Klaas, auteur op Zomer 2015, Bestemming Santiago de Compostela

De berg bedwongen

21 mei 2013 Klaas

De berg bedwongen.

Omdat bij ons de schoorsteen ook moet roken, hebben we een paar weken niet veel gelopen. Afgelopen week hebben we ondanks onze beperkte vrije tijd, toch een onderhouds route-tje van ongeveer 20 km afgelegd en daarbij ook nog, zonder touwen en klimijzers, de steile wanden van de Lemelerberg bedwongen.
We hadden onderweg al eens de bewegwijzering gezien voor het wandelnetwerk Twente en het Wandelnetwerk Vechtdal, maar doordat we er niet bekend mee waren hebben we deze steeds links laten liggen. Omdat we afgelopen week onvoldoende vrije tijd hadden om een route van 35 km te lopen, hebben we voor er gekozen onze eerste onzekere schreden op dit netwerk te zetten.
We hebben op internet een startpunt opgezocht en zijn daar, zonder een route uitgestippeld te hebben, naartoe gereden. Bij een startpunt staat een kaart van de omgeving, waarop de paden aangegeven staan die je in dat gebied vinden kunt. Normaal gesproken zijn de wandelingen ergens, ruwweg, tussen de twee en vijftien kilometer lang, maar met een pen en papiertje hadden we in mum van tijd een route van zo’n 20 km uitgestippeld, om en rond de “hoog” boven het landschap uittorende Lemelerberg.
We waren er al vrij vlotjes achter dat we dit vaker gingen doen. De paden liepen door de meest mooie stukken natuur en landschap die dit stuk van Nederland te bieden heeft.

Thuis gekomen zijn we meteen achter de computer gedoken, waar we er achter kwamen dat deze paden bijzonder goed gedocumenteerd zijn. Allereerst heb je de websites van beide netwerken: http://www.wandeleninhetvechtdal.nl/ en http://www.wandelenintwente.nl/ waar veel info, waaronder de startpunten, op staat.
Op de site van het wandelnetwerk Twente heb je bovendien een on-line routeplanner, waar je een route kunt plannen. De planner is bedoeld om gps tracks te maken, maar met een beetje handigheid kun je er ook wel een route plannen die te gebruiken is als je geen gps apparaat hebt. Verder kun je papieren versies van de kaarten kopen bij een groot aantal VVV’s in de omgeving en zijn op http://gpstracks.nl/wandelnetwerk-twente.php alle routes te downloaden voor je gps apparaat.
We hebben dan niet erg ver gelopen, het was wel een bijzonder mooie route terwijl het weer erg zijn best deed om de als kers op de taart te fungeren. De temperatuur maakte wel dat we weer aanzienlijk meer water dronken, iets waar we de volgende keer, als we weer een langere route gaan lopen zeker rekening mee moeten houden.

Fort

5 mei 2013 Klaas

Fort

Vorige week hebben we nog een route van zo’n 32 kilometer gelopen in de omgeving van het Drentse Fort en Zuidwolde. Er is niet zoveel te vertellen over deze tocht. Het weer was ideaal, we konden het gemakkelijk aan en de omgeving was weer onverwacht mooi ! Ik plaats een paar fotootjes van de tocht en laat die het verhaal vertellen.

Hier de route. Omdat de route op Falk.nl niet geheel overeenkwam met de werkelijkheid, zijn we op het eind nog een stukje verkeerd gelopen…

Onderweg naar Fort zagen we deze Schotse Hooglanders, met hun indrukwekkende hoorns en, mooi om te zien, een aantal kalveren. Even ruw in de vacht als hun ouders.

Dit zijn typisch die dingen die je niet ziet als je er in je auto, met 80 op de teller voorbij zoeft.

Een afgesloten weg, een bouwput, hekken, als wandelaar maal je daar echt niet om. Het moet wel héél extreem zijn wil je er lopend niet langs of door kunnen !

Een heel typisch beeld voor deze omgeving. Rust, met vee onder oude bomen.

De lente begint

15 april 2013 Klaas

De lente begint

Iedereen hoopte dat het zaterdag fantastisch mooi weer zou worden. De weersberichten waren hoopvol en de mensen spraken er over. Toen ik vrijdagavond de wind om ons huis hoorde gieren en de regen op de ramen zag slaan, begon ik het een beetje somberder in te zien. Zaterdagochtend begonnen we te lopen in een koud en mistig Zwolle aan een tocht van 34 kilometer die via Laag-Zuthem naar de uiterwaarden van de Ijssel bij Wijhe, over Windesheim, weer naar Zwolle zou leiden.

Route Zwolle - Wijhe — Route Zwolle – Wijhe

Zoals gezegt begon de dag koud. Ik had gelukkig nog een warme fleese onder de zomerjas aangetrokken. Evert, positief als altijd, had alleen een blouse aan, wat hem toch een keer een: “hm, ik had gedacht dat het warmer zou zijn” ontlokte. Zolang je stevig doorstapte voelde je de kou eigenlijk niet. Toen we in Wijhe, na een kleine twintig kilometer te hebben gelopen, stopten voor een broodje, was ik blij dat dat ding eindelijk achter de kiezen was en we ons weer in beweging konden zetten. Het was net wat te fris om er eens uitgebreid bij te gaan zitten.

Toch kon je goed zien dat het weer warmer werd en de natuur op begon te leven. Eén, beetje luguber teken, van de beginnende lente waren de honderden geplette padden of kikkerlijfjes die op de verschillende wegen lagen. Toch een beetje sneu dat je, op weg naar een soort van blind date, onder grove banden van een trekker terechtkomt.

Iets na de middag arriveerden we in Windesheim een oud, klein gehuchtje aan de Ijssel, net iets ten zuiden van Zwolle. De nevel was ondertussen opgetrokken en het werd zowaar aangenaam. Aangenaam genoeg om even de beentjes te strekken op een bankje. Hierna was het nog maar een klein stukje naar ons eindpunt.

Zwerver op bankje.... — Zwerver op bankje….

We liepen deze keer met zo’n 10 kilo bagage. De week ervoor hebben we, gewoon om eens te kijken hoe het voelt, een goede tien kilometer met 15 kilo bagage gelopen. Dat was toch even een stukkie zwaarder, maar ging ons prima af. Ook deze toch van 34 km verliep zonder spierpijn blaren en ander lichamelijke ongemakken.

Langzamerhand gaan we nu we naar tochten met een lengte van 35 km. Ons doel is om deze afstand om en nabij de zomervakantie met twee vingers in de neus te kunnen lopen, om ons daarna op ons volgende doel, tochten van 40 kilometer te gaan richten.
Al met al was het weer een mooie tocht, in een omgeving die we eigenlijk best goed kennen. Het stuk langs de Ijssel tussen Wijhe en Zwolle is vooral erg mooi. Ook als het wat mistig is !

bed en stoete — Breakfast ? Det begrep ja gien iene !

Beschutting

24 maart 2013 Klaas

Het weerbericht op 23 maart 2012: Vandaag wordt het een prachtige lentedag met veel zonneschijn en, op een enkel stapelwolkje in de middag na, blauwe lucht……
Dat was een jaar geleden. Nu terug naar de realiteit: 23 maart 2013. Een weerwebsite waarschuwt dat: “zaterdag langdurige blootstelling aan de wind en de kou kan leiden tot onderkoeling of bevriezingsverschijnselen. De gevoelstemperatuur ligt tussen -5 en -15 graden.” Brrr !

Desalniettemin besloten we toch te gaan lopen. We hebben een route afgelegd van 30 kilometer in de buurt van het Overijsselse Ommen. Nadat we de auto in Ommen hadden geparkeerd, moesten we de eerste paar kilometer door de landerijen lopen. Met de wind recht van voren, was het ronduit koud. Erg koud!! Nu is kou iets waar je, als je er op gekleed bent en je beweegt voldoende nog wel iets waar je redelijk snel aan went, dit in tegenstelling tot regen.

Het idee van Evert om een route te kiezen die voornamelijk door de beschutting van bos en bomen liep, bleek er eentje met een gouden randje. Zodra we het vlakke land verlieten en we ons tussen de bomen bevonden, was het vrijwel meteen aangenaam om te lopen. De wind hoorde je hoog boven je door de toppen van de bomen joelen en al waren de bomen nog kaal, op de grond voelde je de wind eigenlijk niet en was het prima toeven.

We vertrokken met een rugzak, die inclusief inhoud, zo’n tien kilo woog. Omdat het frisjes was en we eigenlijk nergens een beschut plekje met een bankje of boomstam vonden om even uit te blazen en een broodje te eten, hebben we de afstand in één keer uitgelopen, wat prima ging.

We kwamen er achter dat de dunne blauwe lijntjes op de kaart zandpaden waren, die goed begaanbaar bleken. Dus in plaats van wat we normaal gesproken doen, van fietsknooppunt naar fietsknooppunt te lopen, hebben we de route aangepast. We konden zo een saai recht stuk, zonder aan afstand in te boeten, omzetten in een mooie route, over zandpaden en dwars door de bossen. Iets wat we in de toekomst zeker vaker gaan doen.

De omgeving rond Ommen, door het vechtdal, is erg mooi en afwisselend. Om te beginnen is er de Vecht met zijn stuwen en vistrappen. Verder vindt je er een erg afwisseld landschap met boerderijen en houtwallen. In het bos vind je heidevelden, vennetjes en hier en daar een zandverstuiving. De bossen maakten ooit deel uit van kasteel van Eerde, waarvan van één van de landheren de grafkelder nog te bezichtigen is.

Sponsor

16 maart 2013 Klaas

Sponsor

Een tweede sponsor heeft zich gemeld ! Na het lezen van onze plannen heeft Slager Montage Bedrijf uit het Drentse Ruinen besloten ons te sponsoren door ons nieuwe, voor ons doel geschikte wandelschoenen aan te bieden. We zijn hier erg blij mee en willen Slager Montage Bedrijf dan ook hartelijk bedanken voor dit aanbod.

Slager Montage Bedrijf is gespecialiseerd in het compleet verbouwen of renoveren van badkamers en keukens, verwerken van natuursteen en het aanbrengen van tegels en plavuizen. Daarnaast heeft het een goede naam opgebouwd op het gebied van stofvrij infrezen van vloerverwarming in bestaande bebouwing.

Op de vraag wat hem ertoe heeft gebracht ons te sponsoren meldt Henk Slager, eigenaar van Slager Montage Bedrijf, dat volgens hem doorzettingsvermogen en de wil iets moois te presteren best gewaardeerd mogen worden. “Ook wij staan soms voor een keuken of badkamerrenovatie die een bijna onmogelijke opgave lijkt, maar als de wil en de inzet aanwezig zijn, gecombineerd met ervaring, inzicht en het juiste materieel, worden juist dit meestal de projecten waar je de meeste voldoening uit haalt. Als wij beide mannen met het aanbieden van goed wandelmateriaal een beetje ondersteuning kunnen geven, willen we dit graag doen”.

Op hun compleet vernieuwde website kunt u een impessie krijgen van de activiteiten van Slager Montage Bedrijf.

Regen en water

13 maart 2013 Klaas

Regen en water

Regen

Ook afgelopen zaterdag hebben we weer een stuk gelopen, maar daar valt niet veel over te vertellen. Hooguit dat we de route ook nog een keer willen lopen, als het wèl droog is. Met een kapot gewaaide plu en zeiknatte kleren zijn we na een afstand van ergens tussen de vijftien en twintig km afgehaakt en weer naar huis gereden.
Een stuk wandelen doe je nooit helemaal voor niets en ook deze keer hebben we weer wat ervarinkjes op kunnen doen. Allereerst zijn we er achter gekomen dat de regenhoes van de rugzak precies doet waarvoor het gemaakt is, namelijk de rugzak droog houden. De hoes is te vergelijken met een groot uitgevallen badmuts, die je in één beweging moeiteloos over de rugzak trekt. Dat het ding knal-oranje is, heeft als extra voordeel dat het overige verkeer je wat eerder in de smiezen heeft.

Water

De vorige keer tijdens het lopen was ons opgevallen dat de waterflessen die we in de flessenhouders van de rugzak hadden gestoken, onbereikbaar waren wanneer we de rugzak om hadden. Ik vond dat een beetje jammer en ben aan het nadenken geslagen over hoe dit het simpelst op te lossen zou zijn. Ik heb de rugzak eens voor me neergelegt en heb grondig alle bandjes en lusjes bekeken die aan de rugzak bevestigd zitten. Na een half uurtje ijsberen in de garage en allerhande opties bekeken te hebben, zag ik ineens de oplossing.

In de garage stond een racefiets die ik ooit in een opwelling van onverwachte sportiviteit had gekocht. Aan deze fiets was een aluminium bidonhouder gemonteerd met twee boutjes die er in een wip vanaf geschroeft was. Een paar popnagels, een stukje klittenband en twee stripjes meccano van mijn zoon verder was het probleem van de onbereikbare fles ook weer uit de wereld.

Stoere mannen

18 februari 2013 Klaas

Bijna voorjaar.

Ik had graag een gevoelig stuk geschreven over door boomkruinen gefilterde zonnestralen. Schuchter, jong ontluikend groen, ontsproten uit de donkere aarde. Maar helaas. Koning Winter is weerbarstig en niet van plan zich al begin februari weg te laten jagen. Afgelopen zaterdag was het herfstachtig. Hier en daar lag nog ijs op de plassen en zagen we verdwaalde klonten sneeuw tussen de bomen.

Toch konden we merken dat bij veel mensen het voorjaar begon te kriebelen. Dat de voorjaarsvakantie is begonnen zal er ook in meegespeeld hebben, maar het was aanmerkelijk drukker op de lanen en paden, vergeleken met de afgelopen weken.

We liepen in de buurt van Nijverdal / Holten, door nationaal park de Sallandse Heuvelrug, een tochtje van 33KM.

Stoere mannen

Er waren opvallend veel mountainbikers in het bos. Zwijgzame stoere mannen in stoere pakjes op stoere fietsen met brede, grof geprofileerde banden. Dat moet. Want, volgens de dikke Van Dale:
moun·tain·bike [mauntənbajk] (de; m; meervoud: mountainbikes) 1. Stevige fiets met brede profielbanden en een groot aantal versnellingen, geschikt voor het rijden op onverhard terrein;
Eh, wacht… Onverhard terrein ? Weer even die dikkert erbij gepakt: on·ver·hard (bijvoeglijk naamwoord) 1. In de uitdrukking: een onverharde weg niet bestraat of geasfalteerd.
Ah ! Niet bestraat of geasfalteerd, zoals de zandweg, die bijna altijd naast het geasfalteerde fietspad ligt! Toch niet zo héél stoer van die strakke broekjes, dat we ze op een hoge uitzondering daargelaten, allemaal op het gladde asfalt tegenkomen. Ik zeg, koop een racefiets, met bijbehorend stoer pakje en ga de polder in. Daar heb je héél veel asfalt.
Verder mag het daarbij wel opgemerkt worden dat ze allemaal netjes voor ons aan de kant gingen en dat is dan toch ook wel weer een complimentje waard.

Beeldje

In de buurt van Espelo stond een beetje verloren, langs het fietspad, dit bronzen beeldje. De haren ondergepoept door een paar oneerbiedige vogels. Op een plaatje stond gegraveerd wie het was en waarom men de moeite had genomen een beeldje te maken. Ik ben haar naam vergeten. Sorry, mevrouw…

Ballast en rugzak

We liepen voor het eerst met onze nieuwe rugzakken te pronken. De rugzakken zelf voldoen uitstekend. We misten wel iets in de vorm van een flessenhouder of iets dergelijks aan de heupbanden. De rugzak heeft aan de buitenkant een paar vakjes die bestemd zijn voor een fles, maar daar is niet bij te komen tijdens het lopen. Door de bouw van de rugzak wordt je rug gefixeerd en ga je vanzelf rechterop lopen. Ik vond dat wel prettig !

Allebei hadden we wat extra ballast meegenomen in de vorm van een paar flessen water. Doordat de rugzak veel meer op je heupen dan op je rug en schouders leunt, is extra gewicht goed te dragen. Ik zal eerlijk zijn, ik heb geconstateerd dat die paar kilootjes best een aanslag op mijn beenspieren vormden. Ik had de rugzak voor we weggingen niet gewogen en voor mijn gevoel woog het hele zaakje zeker een kilootje of 12. Nadat we terug waren heb ik de rugzak inclusief inhoud, alsnog op de weegschaal gelegd: nog geen negen (9)kilo !! Oeps.
Wat betreft kwaaltjes en pijntjes onderweg, hierin lossen we elkaar zo’n beetje af. De ene week loopt Evert een paar kilometer wat te miepen en de andere keer ben ik het. We noemen het alleen geen miepen of klagen. Als een kuit of voet pijn doet, dan constateren we dat. We constateren. We klagen niet ! Een heel duidelijk verschil, lijkt me. Deze week was ik weer aan de beurt. Ik heb toch een paar kilometer stilletjes wat in mezelf lopen constateren en was blij weer bij de auto te zijn. Na zondag een beetje stijf te hebben bewogen, ging maandag het lopen alweer zo goed als normaal.

Enfin, dit is natuurlijk wel de reden dat we trainen. Langzamerhand je gestel laten wennen aan omstandigheden die het niet gewoon is.

Rugzak

11 februari 2013 Klaas

Rugzak

Nu we een sponsor (RSS Installatie) hebben voor de rugzakken, hebben we die afgelopen week maar meteen aangeschaft. Na eerst wat research op internet te hebben gedaan, zijn we op aanraden van andere wandelaars en lezers op koopavond bij de dichtstbijzijnde outdoorwinkel langs geweest.

We werden geholpen door een medewerker die zelf veel lange tochten wandelt en konden dus putten uit zijn schat van persoonlijke ervaring. Persoonlijk vond ik dat toch wel een geruststellende gedachte, advies te krijgen van iemand die aan de lijve heeft ondervonden wat een rugzak betekent.

Omdat we ver gaan lopen en dus redelijk wat bagage mee zullen slepen, waren we op zoek naar een grote rugzak. Na een poosje te hebben gepraat en de pro’s en cons van diverse merken en modellen rugzakken te hebben vergeleken, kwamen we uit op een Lowe Alpine TFX Cerro Torre 65:85.
In de winkel hebben we wat rond gelopen met ruim 10 kg aan ballastkussentjes in de rugzak en voor ons gevoel voldeed de rugzak prima aan onze verwachtingen al zal de praktijk natuurlijk nog wel uit moeten wijzen of het echt voldoet.

De tas zelf bestaat uit twee compartimenten en een “deksel”. In het deksel is voldoende ruimte voor regenkleding en ander klein materiaal. Er is ook een vakje waarin een meegeleverd regenhoes zit.
Het grootste compartiment is vanaf de bovenkant te openen, zoals je bijv. een jutezak opent. Je kunt het compartiment echter ook openen vanaf het frontpaneel, als je de rugzak op de grond legt. Vergelijkbaar met de manier waarop je een weekendtas opent. Daarnaast is er nog een kleiner compartiment aan de onderzijde.

De rugzak is eenvoudig aan te passen aan de maten van de drager. De ritsen, gespen en stof zien er erg stevig uit en ik heb er alle vertrouwen in dat de rugzak het de komende jaren uithoudt. De rugzak bezit een uitgebreid scala aan opbergvakken en ophangpunten voor zaken die je op je rugzak wilt vastbinden, zoals bijv. een slaapmatje. Voor een uitgebreide (Engelstalige) review kijk hier: www.backpackgeartest.org

Sponsor

7 februari 2013 Klaas

We hebben een sponsor gevonden ! RSS Installatie uit Staphorst heeft als eerste bedrijf aangeboden een bijdrage te willen leveren aan de aanschaf van onze uitrusting. Eén van de allerbelangrijkste onderdelen van de uitrusting betreffen de rugzakken. RSS Installatie heeft besloten ons deze aan te bieden, waarvoor onze hartelijke dank !

Rss Installatie is een van de eerste installatiebedrijven in Nederland die zich hebben gecertificeerd voor het plaatsen, aansluiten en onderhouden van zonnepanelen. “Aanbieders en installateurs van zonne-panelen schieten als paddenstoelen uit de grond” meldt Roel Slager, eigenaar van RssInstallatie. “Met deze SEI certificering (Stichting Erkenning Installatiebedrijven) zijn onze klanten ervan verzekerd dat men met ons een bedrijf in handen heeft genomen welke over voldoende vakkennis beschikt om een veilige zonne-energie installatie te plaatsen met een zo goed mogelijk rendement.”

De ontwikkeling van zonne-energie installaties gaat in volle vaart door. RSS installatie levert naast serieël geschakelde panelen ook parallel geschakelde systemen. Waar bij de eerst genoemde, de opbrengst van het hele systeem bepaald wordt door de minst presterende zonnepanelen, voorkom je dit door een parallel geschakeld systeem te plaatsen. Extra voordeel hiervan is dat de afnemer van de zonnepanelen op de door RSS Installatie geleverde parallel geschakelde systemen, per paneel, op de eigen laptop, het rendement kan monitoren.

Winter…

20 januari 2013 Klaas

Winter

Na de afgelopen weken voornamelijk in Drenthe te hebben gelopen, hadden we zaterdag een route van 33 km uitgezet in de omgeving van Nunspeet en Elspeet, op de Veluwe.

De gevoelstemperatuur van -10 C, maakte dat we hoegenaamd geen mensen tegenkwamen. Blijkbaar vond de gemiddelde Nederlander het gewoon te koud….en eerlijk gezegd, als je je fototoestelletje tussen je kleren, bijna op je lijf moet dragen omdat het anders vanwege de temperatuur dienst weigert, mag je ook stellen dat het koud is ! Zelfs de langlaufpaden bleven afgelopen zaterdag onbevolkt…

Wintersport — Langlaufroute in Nederland, wintersportland !

Alle paden waren bedekt met sneeuw, wat het lopen een stuk zwaarder maakte. Bij iedere stap die je zette, slipte je voet ongemerkt een beetje. Net of je door stuifzand loopt. Je gebruikt hierdoor spieren die je normaal gesproken tijdens het lopen niet aanspreekt. Nu, op moment van typen, kan ik je nog precies vertellen en aanwijzen welke spieren het betreft !

We hebben onze kilometertjes gelopen, maar waren blij dat we weer bij de auto stonden. De route is ‘s zomers ongetwijfeld een stuk interessanter om te lopen. Nu was het landschap stil, wit en bevroren.
Nog een paar weken en dan kunnen we de winter weer voor een paar maanden achter ons laten. Wat mij betreft, kan dat niet snel genoeg gaan !

Misschien moeten we de komende week eens op zoek gaan naar een goede rugzak ! We hebben op internet veel tips gelezen over het aankopen van zo’n ding en waar je zoal op moet letten. Wellicht tijd om dat eens in de praktijk te gaan brengen !

Rond de grote, stille heide.

6 januari 2013 Klaas

Rond de grote, stille heide.

Langzamerhand worden onze wandeltochten wat langer en gaan we naar tochten met een lengte van 35 kilometer. Gisteren weer een route door de Drentse natuur gelopen. We startten in Dwingeloo en kozen een route van 32 kilometer door Nationaal Park Dwingelerveld, rondom de grote heidevelden die er liggen.

Als je met enige regelmaat door een provincie loopt, vallen je vanzelf een aantal zaken op. Naast hunebedden herbergt Drenthe ook erg veel kunstgalerieën en ontelbaar veel paarden. Gemiddeld komen we iedere tocht zeker langs minstens tien galerieën. En de paarden…. volgens mij zijn er meer paarden dan koeien in Drenthe. Waar je ook kijkt, paarden ! Als je liefhebber bent, kun je in deze provincie echt je hart ophalen !

Het Dwingelerveld is een zogenaamd nat heidegebied. Met een oppervlakte van bijna 4000 hectare is het het grootste aaneengesloten natte heidegebied van Nederland. Overal zie je vennetjes, watertjes en drassige gronden. Er lopen een aantal wandelpaden door dit gebied, waaronder het Jacobspad, Uithuizen-Hasselt.

Midden in dit stille gebied staat ook de Radiotelescoop Dwingeloo. De telescoop wordt momenteel gerestaureerd, maar gelukkig voor ons is het enige weken geleden terug op zijn voetstuk gehesen.

Nadat we Ruinen achter ons hadden gelaten en we weer op de terugweg naar Dwingeloo liepen, doemde voor ons onverwacht, een draaiende molen op. Het is de korenmolen “de Zaandplatte”. Belangstellend, dus niet nieuwsgierig, als we zijn, hebben we de molen met een bezoekje vereerd. Omdat de molen draait heeft men sommige gedeeltes afgeschermd met een kettinkje. We zijn hier netjes achter gebleven, voor je het weet heb je een klap van de molen gehad. We werden uiterst vriendelijk ontvangen door de (vrijwillige) molenaars en een enthousiaste gids. Speciaal voor ons werd de molen stilgezet en het maalmechanisme, met de grote stenen, in werking gesteld. Erg mooi om de krachten te voelen wanneer de molen afgeremd wordt en het hele bouwwerk begint te schudden.

Piet Paulusma waardeerde het wandelweer voor deze dag met een 9. En terecht ! Het voelde fris, maar het was voor de tijd van het jaar ongekend warm en windstil. Alhoewel het winter is en het landschap dus eigenlijk op zijn saaist is, was het toch een mooie tocht en hebben we genoeg gezien onderweg. Onze bepakking stelde niet zoveel voor. Rugzakje met proviand, paar flesjes water en wat regenkleding. Het lopen ging ons goed af en de volgende keer gaan we voor een tocht van 35 kilometer. Dit is ook zo’n beetje de afstand die we op onze tocht naar Santiago de Compostela, gemiddeld per dag, willen gaan lopen.

“Langs Oude Willem”

23 december 2012 Klaas

Langs Oude Willem

22 december is de dag waarop het nogal duidelijk was dat een aantal mensen de betekenis van de Maya kalender toch niet helemaal gesnapt hadden. Voor een vergane wereld zag alles er behoorlijk spinglevend uit. We besloten, na een aantal weken niet gelopen te hebben, een route van een kleine 30 km te kiezen tussen het Friese Appelscha en het Drentse Diever, door nationaal park het Drents Friese Wold.

Het was perfect wandelweer, droog, koel met weinig wind. De lichte mist die over het land hing, had ook zijn charmes. Rondom je was alles goed zichtbaar, maar enige tientallen meters van je af, verdween alles langzaam maar zeker achter een wazig wit.

Waar we andere keren de grond door wilde zwijnen omgeploegd zagen, waren het nu de activiteiten van de bosbouwers die hun sporen achter gelaten hadden. Het najaar en winter worden meestal gekozen als periode waarin onderhoud plaatsvindt. Dit omdat de planten en dieren er dan de minste hinder van ondervinden. Langs een groot gedeelte van de route lagen de stapels dennen en sparren te wachten om verder verwerkt te worden.

Halverwege de route, in boswachterij Oude Willem, kwamen we langs de ruïne van De Uilenhorst, wat vroeger een boerderij was. Rondom de boerderij, op wat vroeger het akkerland was, grazen nu paarden en Schotse Hooglanders. De ruïne zelf, bood in alle verlatenheid en mist bijna een spookachtige aanblik.

Afgezien van wat pijntjes in de spieren hebben we de route probleemloos gelopen. In het nieuwe jaar willen we de regelmaat die we in het lopen van tochten hadden, toch wat meer terugbrengen. Wellicht moeten we binnenkort eens een wat betere rugzak aanschaffen omdat onze huidige, kleine zakjes na verloop van tijd toch behoorlijk op de onderrug gaan drukken.

Kromgebogen, tegen de wind

26 november 2012 Klaas

Kromgebogen, tegen de wind.

Gisteren, zonder bepakking, een tochtje van een kleine 20 kilometer gelopen. De afgelopen weken zijn we beiden erg druk geweest met van alles en nog wat en konden niet altijd de tijd vinden om een langere afstand te lopen.

Het waaide het flink. Heel flink zelfs. De weg glinsterde van het rietpluis en het gras zat plat gewaaid tegen de grond. Het eerste gedeelte liepen we tegen de wind in. Mensen die een poging deden te fietsen werden door de wind gedwongen af te stappen en de fiets verder te duwen. Dit gold natuurlijk niet voor de fietsers die de wind mee hadden. Met een grote glimlach op het gezicht, amper trappend zoefden ze ons in tegen.

Het was gelukkig droog. Ik had nog wel zo’n opvouwbaar parapluutje meegenomen, maar zoals Evert al terecht opmerkte: Daar heb je met deze wind geen zak an. Voor leuke doorkijkjes en mooie natuurverschijnselen is dit niet echt de juiste tijd van het jaar meer. De herfstkleuren zijn verwaaid en verregent. Gelukkig weet je dat het van korte duur is en dat je na een paar maanden weer het zonnetje op je bol hebt !

Ik heb uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken (Hèhè woordgrap) en heb nieuwe inlegzooltjes gehaald. Nu blijkt dat ik voor me voor €7,95 in de blaren gelopen heb, voel ik me toch een beetje dom…. Het zal me in ieder geval niet weer overkomen.

10.11.12

11 november 2012 Klaas

10.11.2012

10-11-2012 begon grijs, was grijs en bleef grijs. We liepen een route van dertig kilometer in de omgeving van het Drentse Havelte en starten ’s ochtends in de motregen. Gelukkig had mijn broer een route uitgezocht die voor het grootste gedeelte door de bossen liep. Je hebt dan wel te maken met de drup vanaf de bomen, maar niet met de wind die je op de open vlakte wel hebt.

Voettocht Santiago de Compostela — Route Havelte Wapserveen

Op de paden in de bossen doemde een nieuwe uitdaging op. De grond was bezaaid met paardenkeutels, waardoor het uitkijken geblazen was. Hondenpoep aan je schoen is al ranzig, maar je kunt nagaan dat dat peanuts is vergeleken bij zo’n enorme paardendrol…

Het viel niet mee om een paar leuke plaatjes te schieten. Het bos was een stap verder naar de winter geschoven. De bomen waren veel kaler, de bladeren op de grond begonnen te rotten en de paddenstoelen hadden ingeboet aan kleur en frisheid. Tot we in Wapserveen kwamen. Daar liepen we langs een klein kerkje met klokkenstoel en omringt door beuken.

De beuken zaten nog volop in het herfstblad en maakten dat het kerkje uit de omgeving oplichtte. De hele kleurstelling van geel en bruine bladeren, groen gras en een zwarte klokkenstoel was prachtig.

Er stond een fiets tegen de buitenmuur en binnen speelde iemand op het orgel, waarvan de tonen zachtjes naar buiten drongen. Na uren door een grijze, natte wereld te hebben gelopen, was dit echt een verademing. We hebben een rondje om de kerk gelopen en besloten de organist maar niet te storen met zijn oefeningen. Achter het kerkje lagen twee stenen in de grond, waarvan op één de letters nog goed leesbaar waren.

Steen Wapserveen — 1875. Ons kindje.
…Te klein of jong voor een naam….

In mijn vorige bericht vertel ik dat lopen met versleten binnenzooltjes vragen om blaren is. Door eigen laksheid liep ik nog steeds op deze versleten dingen. Waar ik de vorige keer het ongemak had kunnen beperken tot wat pijn aan de onderkant van de voet, ging het deze keer wat minder goed. Na een kilometer of tien kreeg ik het bange vermoeden er niet zonder blaren af te komen deze keer en nadat ik thuis mijn voeten controleerde, was ik eigenaar van twee forse blaren, elk ter grootte van , wie kent hem nog, een kwartje. Moet nu toch echt maar eens naar de winkel..

Vragen om blaren…

1 november 2012 Klaas

Afgelopen week, tijdens een dertig kilometer tocht, begon na een kilometer of tien de bal van mijn voet te zeuren. Het deed niet echt pijn, maar werd wel steeds nadrukkelijker. Toen we op de helft van de tocht even stopten van bammetje, toch maar even de schoen uitgedaan. De sok even uit, gekeken of daar wat aan zat en de schoen uitgeklopt. Nadat we weer verder liepen, was ook irratie aan mijn voet terug. Na nogmaals de schoen uitgetrokken te hebben werd het me duidelijk.

Inlegzool van je schoen moet in goede conditie zijn — Toch maar nieuwe halen….

Er was een gat in mijn inlegzooltje gesleten en de rand van het gat krulde op, wat een verdikking veroorzaakte, wat op zijn beurt mij weer irriteerde ! De les van die tocht: als je loopt met versleten inlegzooltjes, vráág je gewoon om blaren !
Meteen maar op de paklijst voor 2015 gezet…