Categorie: Frankrijk

Troyes

De afgelopen dagen heb ik door gebrek aan internet toegang of het beschikbaar zijn van stroom, weinig kunnen berichten. Daarom nu een klein verslagje van de afgelopen dagen, tot en met gisteren.

10 mei begint met een app-je naar onze kleine broer, die ondertussen best groot is, omdat hij 31 geworden is. De dag begint warm, maar na alle regen van afgelopen dagen durven wij hier niet over te klagen. We moeten vandaag veel rechte stukken overbruggen, waarvan het meeste langs een oude, overwoekerde spoorlijn loopt.

Als we op een gegeven moment besluiten we de onderste helft van onze broekspijpen af te ritsen, zetten we ons neer op het spoor, op een oude overweg. De hele dag hebben we amper auto’s gezien, maar net nu we met ons hele hebben en houden op het spoor zitten komt een auto aangereden. Een jonge man achter het stuur gebaart dat we mogen blijven zitten. Hij stapt uit en verteld te zoeken naar een oude man in een witte Renault Express en of we die gezien hebben. Dat is niet het geval en we beloven uit te kijken. We krijgen zijn telefoonnummer. Even later worden we aangehouden door een klein autootje van de Gendarmerie. Een strenge mevrouw met het haar strak in een staart gebonden, stel ons dezelfde vraag. Ook nu hebben we nog niets gezien. Ze kijkt ons wantrouwig aan, maar lijkt ons gelukkig te geloven….

Een uurtje of wat later komen we bijna zonder water te zitten. We hebben nog een behoorlijk stuk te gaan en besluiten maar aan een willekeurige bewoner van het schijnbaar uitgestorven dorpje waar we zijn, om water te vragen. We zien alleen niemand en voor elk huis staat een groot hek, met borden, al dan niet vergezeld van een blaffende, nijdig kijkende hond. We lopen het dorpje nog wat verder in, tot we een huisje zien met een laag hekje. Er staan bloembakken en de deur van het huis is geopend. We hangen over het hek en roepen een paar keer “Bonjour, Bonjour !” Er komt een oude dame aangelopen die al kauwende en zonder dat we wat hoeven te zeggen begrijpt wat we willen…….”Ah, Eau potable ?” “Drinkwater ?”

We verblijven op een “Camping municipal” (gemeentecamping) van het dorpje Mery-Sur-Seine. Er lijkt ons, voor wat betreft verzorging een mooie week in het verschiet te liggen. Vrienden van Evert, Bert en Jeanet, gaan ons samen met zoontje Manuel en vriendje Koen een paar dagen volgen met hun camper. We hebben meteen de eerste dag al geluk. Jeanet heeft in het krappe keukentje van de camper een flinke pan lekkere macaroni weten te produceren die geen kans maakt tegen twee hongerige magen. Het gaat tot de laatste kruimel op… Ook de koelkast van de camper is goed gevuld. Dat maakt dat we, met de steeds warmer wordende avonden, laat onze tentjes in rollen. Ondertussen zijn onze kleren voor ons gewassen en is een broek van Evert gerepareerd. ‘t Is bijna net of we thuis zijn…

Voor het eerst slapen we, voor wat betreft temperatuur, comfortabel. De kou is uit de nacht verdwenen.

De dag er op heeft de route een lelijke verassing in petto. Het pad loopt minstens 25 kilometer langs een kanaal. Spannend. Aan de ene kant struiken, de andere kant water en onder je voeten asfalt. Het kanaal begint in het dorpje waar we starten, aan de linkerzijde van het kanaal. We volgen trouw ons routeboekje en starten vroeg in de ochtend aan de linker, onverharde kant van het kanaal. Dat bezuurt ons al gauw. Na een kilometer is het pad begroeit met kniehoog lang gras, wat zeiknat is van de dauw. Omdat we het zonde vinden terug te lopen worstelen we ons maar verder, naar de eerstvolgende brug. Ondertussen worden onze broeken, schoenen en uiteindelijk ook onze sokken steeds natter. Gelukkig is de dag weer behoorlijk warm zodat we de voetjes weer gauw droog hebben. Daarbij hebben Bert en Jeanet aangeboden de rugzakken voor ons te vervoeren naar de volgende camping. Dat maakt deze saaie wandeldag toch nog redelijk te doen. Het doel is vandaag de redelijk grote stad Troyes.

Als we bij de camping aan komen, is de camper van ons begeleidingsteam nog niet gearriveerd. We stappen de receptie van de gemeentecamping binnen. Achter de balie zitten twee mensen, een jong donker meisje en een grote blonde jongen met een stoppelbaardje. Als ik in m’n beste frans vraag of hij engels praat, antwoord hij, ondertussen naar de tekst op Evert’s shirtje kijkend: “Zeker, en ook prima nederlands !” Ik heb de avond ervoor een blunder begaan op de tablet en vraag meteen of ik even achter de computer mag. “Geen probleem”. Oef, even de navigatie op de tablet weer in orde maken. Altijd gemakkelijk, zo’n Nederlander op handige plekken.

Troyes heeft een grote kathedraal, waar we een stempel halen. De binnenstad lijkt erg oud, met kleurige vakwerk huizen. Je waant je bijna in de middeleeuwen als je tussen deze huizen doorloopt, die steun tegen elkaar zoeken en soms een beetje over de straat overhangen.

Maandag vertrokken we vroeg, en om de buren in de camper niet wakker te maken, heel stil. Om te wandelen is het een mooie dag. Het begint met wat vlakke kilometers door de landerijen, maar net voor de dag echt heet begint te worden, bereiken we de bossen. Hier is de schaduw en is het ronduit mooi. Geruime tijd lopen we langs een glashelder beekje, waarvan het water zo schoon is, dat Evert het aandurft een klein wasje te doen.

We horen krekels en af en toe zie je een hagedisje snel dekking zoeken. Op de weg ligt soms de huid van een klein slangetje. Bij het dorpje Sommeval is een rustpunt ingericht voor de vermoeide wandelaar. Een ruimte waarvan de deur open staat en waar je kunt koken, water kunt tappen en naar de wc kunt gaan. We doen er een plas en een glas en lopen weer verder.

Vandaag slapen we weer waar de weg ons brengt. Dit maal bij het dorpje Eaux-Puiseaux. Tussen een houtwal en een graanveld bevindt zich een pas gemaaide strook gras. Prima beschut, dus uitstekend voor ons doel. We hebben ‘s ochtends wat extra stokbrood ingeslagen, wat dient als warme maaltijd. Met een flink stuk brie ertussen is het heel goed weg te krijgen.

Dinsdag moeten we eerst de slakken van onze tenten pulken, voor we deze strak kunnen oprollen, om ze in de zak te kunnen krijgen waarin we ze meenemen. De tenten zitten onder deze slijmerige beestjes !

Toen we in Nederland liepen, hebben we ook een warme week gehad met veel zonneschijn, waardoor we onder andere ons hoofd, neus en oren verbranden. We hebben in allerhande winkels gezocht naar zonnehoedjes, maar die zijn, op babymodellen na, niet meer te krijgen. Evert heeft Bert gevraagd, indien mogelijk, er een paar uit Nederland mee te nemen. Ook hij moest enige moeite doen, maar uiteindelijk lopen we nu dus rond met witte DecoHome mutsjes. We hebben ze net op tijd gekregen, want de zon brandt de afgelopen dagen weer ongenadig op onze koppen.

Dinsdag is een ongenadig warme dag. De mussen vallen bijna van het dak.

In de bossen is het prima te doen, maar met enige regelmaat moeten we een helling nemen, waar geen schaduw is. Het is dan bijna niet te harden zo heet. We zetten de benen danig de lage gearing en schuifelen zo voetje voor voetje naar boven.

Als we een paar uur gelopen hebben komen we aan in Ervy-Le-Chapelle. Bij een restaurantje zetten we neer en lopen naar binnen om wat te bestellen.

Naast wat plaatselijke persoonlijkheden, staat de barman op zijn plaats, achter de bar. Een markante persoonlijkheid, met zwarte snor en baard. Op zijn armen, die op zijn forse buik rusten, prijken een paar tatoeages. Om onze cafeïne verslaving te onderhouden, bestellen we een grote koffie, wat voor Nederlandse proporties een normaal Nederlands formaat kopje koffie is. Drie koppen later is het tijd om af te rekenen, wat ook meteen het perfecte moment is om te vragen of we onze flesjes mogen vullen met water. Waarschijnlijk omdat hij de hoeveelheid flesjes van ons niet kent, geeft hij aan dat het geen probleem is. Met de armen vol flesjes loop ik naar binnen. De barman vertrekt echter geen spier en vult ze aan de tap met ijskoud water.

Vandaag onmoeten we Bert en Jeanet weer. Ze hebben hun camper op een willekeurige plek in een dorpje geparkeerd. De Maire van het dorpje, een soort van burgemeester, kwam nog even poolshoogte nemen en gaf aan dat ze water bij hem thuis konden halen. Na twee dagen zweten zijn we erg toe aan een douche. Jeanette heeft in de camper de douche klaar gemaakt en er liggen een washandje en een handdoek voor ons. Gewoon een lekkere lauwe douche, daar wordt een jongetje weer man van.

Evert heeft mij onderweg verteld dat Bert bijzonder handig is met de barbecue en hij heeft niet overdreven. Terwijl ik zit te typen wordt met enige regelmaat een perfect stuk vlees bij me neergezet. Het wordt zo langzamerhand tijd dat ik de tablet aan de kant gooi en me bij de gezelligheid buiten, voor de camper ga voegen.

Vanuit de tent naar Sezanne

Toen we in Reims waren, spraken we naast een enthousiaste Australiër,  ook een grote 52 jarige engelsman van Zuid-Afrikaanse komaf: Neil.

In Reims hebben we een paar woorden met elkaar gesproken. Hij gaf aan onderweg te zijn Rome, maar het viel hem allemaal wat tegen, omdat hij bijna alleen over asfalt liep. Toen we hem de dag dat wij de kathedraal gingen bekijken nog even spraken, s’ ochtends om half 10, zei hij zijn plannen gewijzigd te hebben. Hij ging ook naar Santiago de Compostela.

We vertrekken uit ons verwen-arrangement in Mardeuil. Op het pleintje voor ons verblijf is het een drukte van belang. Er wordt geroepen, aanwijzingen worden gegeven en mensen stappen in en uit personenbusjes. Het lijkt erop dat hier het werk voor de komende dag wordt verdeeld.

We lopen de eerste uren ontelbaar veel hellingen op en af, tussen de wijngaarden door. Het is heel mooi hier, compleet anders dan de bossen, wei en akkerlanden die we gewend waren de afgelopen weken. Hier staan druivenranken strak in het gelid, zo ver je ogen kunnen zien. Tussen de percelen door slingeren zich weggetjes, wit uitgeslagen van de kalk die hier in ruime mate in de grond zit. Overal zie je geparkeerde auto’s en busjes in de zon en als je iets beter kijkt vallen je de kromme ruggen van de werkers op, die zich op kleine karretjes tussen de rijen met druivenranken door bewegen. De karretjes zijn laag. Ze zorgen ervoor dat de mensen niet continue op hun knieën hoeven te liggen.

We lopen uren zonder dag er veel gebeurd. Het weer is mooi en de zon schijnt. Ook de berichten voor vannacht zijn goed. Omdat we geen verblijf vinden wat zich op ongeveer 30 kilometer van ons startpunt bevindt, lijkt het ons een goed idee maar weer eens de tenten op te zetten. Eerst komen we nog door een dorpje waar voor een restaurant twee wielrenners aan een tafeltje zitten. Even eerder zijn ze ons met een bloedvaart, op een lange helling voorbij gestoven. Het restaurant waar ze voor zitten heet “Le Cheval Blanc” (Het Witte Peerd). Blijkbaar hebben ze ons horen praten, want als we ze netjes met een “bonjour” begroeten, zegt de ene man met een onvervalst zuid-nederlands accent: “Goeiemiddag. Joa, dat proat een stuk gemakkelijker heej ?”

Omdat het weer ook ‘s nachts goed lijkt te blijven, lijkt het ons een goed idee om maar weer eens in de tent te slapen. Op de kaart ziet een stukje bos naast een lange onverharde weg er veelbelovend uit. Het bosje begint, net bovenaan een heuveltje. Als je terug kijkt kunt je bijna kilometers ver de zandweg, die al glooiend tussen akker met graan en geel koolzaad doorloopt, afzien. Net voor het bos begint ligt een braak liggend stuk land met gras. Ideaal voor ons en in de namiddagzon zetten we onze tenten op. Evert houdt voor zichzelf een soort dagboekje bij en schrijft al op: “Rustige dag, weinig te vermelden”.

Dan kijkt hij op en glijden zijn ogen langs de weg, in de richting die we gekomen zijn. Hij zegt: “Je gelooft het niet, maar er komt nog iemand aan” En inderdaad, in de verte zien we iemand helling op en helling af ploeteren. Het duurt een poosje voordat de persoon dichtbij genoeg is om zijn gezicht te kunnen zien. Ineens realiseren we ons dat de de persoon in kwestie kennen. Het is Neil !

De man draagt een enorme rugzak en sloft meer dan hij loopt. Hij wil nog 6 kilometer verder, naar Baye. Het zal zeker 8 uur worden voor hij daar aankomt. We vertellen hem dat het nog wel eens moeilijk kan zijn dan nog onderdak te vinden. Ons aanbod zijn tentje dan maar naast die van ons te zetten, neemt hij graag aan. Hij drinkt onze koffie en wij proeven zijn linzen. Ondanks de vele muggen die ons plagen nu de wind is gaan liggen, wordt het een gezellige avond, waarin Neil’s gulle lach geregeld over het Franse platteland rolt.

Vanmorgen vroeg hebben we de tenten weer opgeruimd. Neil blijkt ‘s ochtends niet de snelste en als wij alles ingepakt hebben en klaar staan voor vertrek, ligt zijn hebben en houden nog op het gras van de onverharde weg. Als we weglopen, zien we op een zijweg een boer rijden, met een grote machine. Hij draait achter ons langs de weg op waar wij net vandaan komen. Als we nog een keer achterom kijken, zien we het grote lichaam van Neil in beweging komen om in lichte paniek zijn hebben en houden van de weg af te gooien. Gelukkig is de boer de beroerdste niet en hij draait met zijn machine om Neils spulletjes heen. Als ik nog eens achterom kijk, staat hij midden op de weg, zwaait oplucht met beide armen naar ons en roept iets onverstaanbaars. Typisch zo’n man die je nooit zult vergeten.

Vandaag is verder een rustige dag. Aan het eind van de middag komen we aan in Sezanne, waar we overnachten. Morgen willen we vroeg weg omdat we een wat langere afstand af willen leggen.

 

 

Notre Dame en de Champagne

Gisteren hebben we wat rondgekeken in Reims. We hebben natuurlijk de grote kathedraal, de “Cathedrale Notre Dame de Reims”, bekeken. Dit gebouw was eigenlijk ons excuus om in Reims een rustdag in te lassen.

We worden later dan normaal wakker en moeten ons nog haasten om op tijd te zijn voor het ontbijt. In de eetzaal van de jeugdherberg waar we zitten, is de keuze ondertussen danig beperkt geworden. Er zijn al veel lekkernijen in andere hongerige magen verdwenen. Na wat stokbrood, fruit en een bak koffie trekken we er op uit.

De kathedraal staat een klein kwartier lopen van onze kamers, dus we zijn er zo. Het gebouw is ongelooflijk groot. De totale lengte bedraagt bijna 150 meter. De buitenkant is bezaaid met allerhande beelden van mens en dierfiguren. Als je het gebouw binnenstapt moet je opletten dat je niet continue met je mond open in de rondte staat te gapen. Alles is groot en uitbundig.

Het is bijna niet te geloven dat men met de bouw begonnen is in 1211, toen men nog nooit gehoord had van torenkranen, slijptollen of accuboormachines. Bouwlift..? Huh ? Even met je diamantzaag een blok wat net een tikkie te groot is, pas zagen. Nope. Alles met de handen. Hamer en beitel.

We zijn jammer genoeg in het verkeerde jaar en op de verkeerde dag in Reims geweest. Aan de voorzijde, tussen de twee torens, zit in de gevel een zogenaamde roos, met een diameter van bijna 10 meter, van gebrandschilderd glas. Dit is 1 van de mooiste onderdelen van de kathedraal. Er staat hier al een poos een steiger voor, waardoor het glaswerk zowel van de buiten als de binnenzijde niet te zien is. Verder beginnen op 6 mei weer rondleidingen door de kapconstructie van de kathedraal. Toen wij er waren was het 5 mei. We waren dus net een dag te vroeg…

Vandaag waren we op tijd in de eetzaal. Er was nog 1 man aanwezig, die meteen nadat hij ons zag enthousiast opstond en vroeg of we naar Santiago de Compostela op weg waren. Het was een Australiër die zelf op weg was naar Rome. Reims ligt op een kruispunt van wandelwegen en pelgrimspaden.

Nadat we gegeten hadden en weer op pad gaan, komen we de man even later achterop en lopen nog een poosje samen op, tot onze wegen zich scheiden. De dag begint heel mooi, de zon schijnt veel. Wel staat er een stevige, frisse bries.

Na verloop van tijd zien we twee dames voor ons lopen. We halen ze in en na wat ongemakkelijk frans en engels tegen elkaar gepraat te hebben, blijkt dat de dames afkomstig zijn uit Nederland en kunnen we gewoon Nederlands praten ! De man van 1 van de dames staat een dorpje verderop, Germaine, met de camper te wachten. Als we aankomen, begint het net te regenen. Als we een kopje koffie aangeboden krijgen, hoeven we niet lang na te denken en even later zitten we met vijf mensen als haringen in een ton, in een iets te kleine camper te leuteren aan een hete bak goede Nederlandse koffie.

Hierna lopen we door een stuk bos, tussen Germaine en Bellevue waar bosbouwers het bos aan het uitdunnen zijn. Een paar dagen geleden dachten we nog dat we de max voor wat betreft blubberige wegen wel bereikt hadden. Niet dus. De “weg” is van links tot rechts een sappige kleizooi. Als je niet oplet, zak je tot je diep over je enkels in de bagger. Tot overmaat van ramp lijkt het er op dat ze bomen omgezaagd hebben, waar de markering op staat van ons pad. De “wegwijzers” die we volgen zijn weg en ineens bevinden we ons in een bos, aan het einde van een doodlopende weg, met onze voeten in iets wat op hopjesvla lijkt, terwijl het begint te regenen.

Gelukkig heb ik een kleine tablet bij me, met daarop een app waarmee je op een kaart je locatie kunt zien. Ik heb daar een gps bestand van de route in geladen, zodat je kunt zien wat je positie is ten opzichte van de juiste route. Die bevindt zich gelukkig maar een paar honderd meter voor ons. Om daar te komen moeten we kiezen. Of het modderpad weer op, of rechtdoor de ruigte in. We kiezen voor het laatste. Daar loop je dan te hijsteren. Tussen de bomen en de struiken terwijl het steeds harder begint te gieten.

Uiteindelijk vinden we het pad terug en na een paar honderd meter hebben we geluk. Naast een waterplas staat een verlaten hut. Binnen is het een zooitje. Er staat een gammele tafel en op de grond liggen afgedankte vis spullen en lege bierflessen. We staan in ieder geval droog en dat is al heel wat waard.

Zo spontaan het begon te regenen, zo spontaan schijnt ook de zon weer. We lopen langs een plek die Bellevue heet. Letterlijk vertaald: mooi uitzicht. Die naam heeft het plaatsje niet voor niets gekregen.

Als sinds vanmorgen lopen we door de wijngaarden. De regio waar we lopen heet Ardenne-Champagne en de streek ten zuiden van Reims staat vol met wijngaarden. Het bekendste product uit deze omgeving is natuurlijk Champagne. Aan alles is te zien dat het een welvarende streek is. Waar net na de Belgische grens de boerderijen en huizen veelal een verwaarloosde indruk maakten, is hier alles spik en span.

Aan het einde van de dag komen we aan in Mardeuil. In ons routeboekje staat: “Gemeentezaal – met douche en slaapkamer. Contact opnemen met het gemeentehuis.” ‘s Ochtendsvroeg hebben we netjes het gemeentehuis (In het frans: Mairie) gebeld, met de vraag of ze plek hebben voor ons. Dat hebben ze, kom maar langs. Rond half vijf lopen we het dorpje binnen en aan de rand van een plein, waar omheen bloeiende kastanjebomen staan, staat de Mairie. We lopen naar binnen en de vrouw die ik ‘s ochtends aan de lijn had, weet meteen waar het ons om gaat. Loop maar mee. Ze troont ons mee naar een gebouw, waar onder andere een kinderopvang in zit.

“Kijk, hier is de koelkast, alles wat er in zit, mag op. Hier is de koffie, daar heb je fruit, hier nog wat stokbroden, neem maar wat je wilt. Dit is de oven, even instellen, oranje knop in drukken: voila. Hier is de douche, wc en daar de slaapruimte” We vallen van de ene verbazing in de andere. Ze neemt ons op het laatst mee naar buiten om ons de bakker te wijzen. Heel belangrijk, als we morgenochtend brood willen hebben. Als ik haar vraag wat de kosten bedragen van de overnachting, maakt ze een gebaar. Niks. “Willen jullie champagne ?” Ik denk dat mijn kin zo’n beetje op mijn borst gelegen moet hebben. “Champagne ? Wie, wij ? Eh, nou, toe dan maar.” Ze loopt weg en komt terug met een mooie fles. “Asjeblieft.”  Omdat we bang zijn dat dit niemand gelooft, hier de foto:

Over regen en Reims

De weersberichten voor gisteren waren niet best. ‘s Ochtends buien en ‘s middags regen. We vertrokken richting de bakker met de regenhoes om de rugzakken en de regenponcho’s in de aanslag. Als we rond 7 uur de deur van ons onderkomen afsluiten, komt een man van links gelopen met een stokbrood onder zijn arm. Wij moeten dus naar rechts als we een bakker willen. Uit het flatje tegenover ons kijkt een man vanuit het open raam naar ons. Gisteravond toen we na het eten terugkwamen zat hij er ook al. Als Klein Duimpje volgen we een spoor van mensen met een stokbrood en vinden zo de bakker. Het heeft vannacht geregend, de straat is nat.

De eerste uren lopen we over onverharde wegen. De grond hier bestaat uit kalk en op iets wat klei lijkt. Als het nat is plakt het net als sneeuw aan je schoenen. De hompen onder je schoenen worden telkens groter. Daarbij moet je op hellingen opletten dat je niet uitglijdt, wat naast plakkerig is het ook nog eens glad. Echt vieze drab, waar we lang niet altijd omheen kunnen lopen.

Na een paar uren gelopen te hebben begint het te regenen. We hebben rekening gehouden met het weer en besloten een korte route te lopen. Als einddoel voor vandaag hebben we het dorpje Bazancourt genomen. Daar is een verblijf voor Camino wandelaars en anders een hotelletje. Helaas voor ons zijn beiden gesloten. We proberen een soortgelijk verblijf een dorpje verderop, in Pomacle, te bellen. Een man aan de telefoon legt me uit dat dit onderkomen al een tijd niet meer bestaat. Hij heeft nog wel een telefoonnummer voor ons.

We bellen het, maar er wordt niet opgenomen. In ons boekwerkje staan ook nog nummers wat van particulieren. Met de oude vrouw uit Signy l’Abbaye nog vers in ons geheugen, zijn we hier niet zo happig op. We hebben echter geen keus, we zijn koud en nat en zullen toch onderdak nodig zijn. De eerste paar nummers worden niet opgenomen. Slik… een en ander begint nu toch nijpend te worden. In een tentje in de regen te moeten slapen is niet echt een opwekkend idee.

Uiteindelijk wordt bij het laatste nummer de telefoon opgenomen. Een vrouw verteld in het engels dat ze ons op komt halen en even later komt een Citroen Berlingo aangereden die bij ons stopt. We mogen meerijden naar Heutregiville en komen bij een boerderij terecht, waar we op de tweede verdieping mogen slapen. De plek waar we mogen slapen is lekker rommelig. Tussen oude, statige donkerhouten kledingkasten, een boekenkast met kinderboeken en klassiekers als De drie musketiers en Oliver Twist, staat een stapelbed. De houten vloer kraakt als je erover loopt. Er staan oude europese en afrikaanse muziekinstrumenten naast oud speelgoed en leren koffers. Het is net of we in de uitverkoop van een antiekzaakje zijn belandt. Verder is er nog een kat, waarvoor de gastvrouw waarschuwt dat die ‘s nachts nog wel eens op je bed wil springen.

Om 7 uur eten we. Er is soep, gemaakt van oseille. Het is dun, groen en smaakt zurig. Mevrouw, ze heet Brigitte, vraagt of we weten wat we eten. We hebben echt geen idee. Ze loopt weg en komt terug met een woordenboek Frans-Engels. Daar heet de groente Sorrel…. eh, wah ?? Het Frans – Duitse woorden erbij: Sauerampfer…  ? Oui? Non? Ze geeft het maar op.

Later zelf even wat gezocht en het blijkt zuring te zijn. Het echtpaar, Brigitte en Daniel, blijken gezellige mensen en we praten veel, in drie verschillende talen, met bijval van handen en voeten. Het is er goed toeven.

Er wordt geen vast bedrag gevraagd voor het verblijf. Je mag zelf naar believen doneren. Het geld gaat 1 op 1 naar een project in Rwanda, waar men er scholen van bouwt.

Vanmorgen vertrokken we rond half negen. Omdat we een kilometer of 5 van de route af zitten, moeten we via een alternatieve in Reims zien te geraken. Brigitte heeft achterop een papiertje de route getekend.

Heel simpel. Een paar keer rechts, dan links, bij het oude station rechts, vijfhonderd meter verder weer links en dan bijna oneindig rechtdoor over een oude romeinse weg. Minstens 10 kilometer blubber, dwars door grote percelen met koolzaad, tarwe en klaver.

De zon schijnt, het humeur is optimaal en voor we het weten staan we in een voorstad van Reims. Vanuit daar is het nog zo’n 2 uur lopen naar onze bestemming: CIS de champagne. Een soort van goedkope (jeugd) herberg. Op onze trip ernaar toe, lopen we dicht bij de Notre Dame van Reims langs, de kathedraal die we morgen uitgebreid gaan bezoeken.

Naast het gebouw van CIS de Champagne is een camper kampeerplaats. Dat komt goed uit, want grote broer Roel wilde ons nog eens komen opzoeken. Net als we ingechecked zijn komt de camper met broer, vrouwlief Jentje en de kids het terrein oprijden. Zoals van een installateur verwacht mag worden, heeft RSS Installatie in een mum van tijd de schottelbraai bakklaar staan en zitten we met z’n allen de calorieën naar binnen te harken die we er juist de afgelopen weken afgelopen hadden. Roel heeft een verloren talent van barman opnieuw leven ingeblazen en Jentje mag je rustig de koningin van de schottelbraai noemen. Ze heeft ze erg lekker bruin gebakken, daarom speciaal voor haar, van ons: een bloemetje !

Morgen hebben we een rustdag ingelast. We gaan de toerist uithangen in Reims.

Dieren onderweg.

Onderweg komen we nogal wat dieren tegen. De ene doet wat aardiger tegen ons dan de andere. De ene lijkt wat lekkerder voor in de pan dan de andere en de ene is gewoon nieuwsgierig, de ander doet bijna zijn best om mooi op de foto te komen.

Hieronder zomaar wat dierenfoto’s.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Richting Reims

We werden wakker in Signy-l Abbaye. Onze oude gastvrouw had een ontbijtje gemaakt met uitstekende koffie. Gisteren mopperden we nog omdat ze zich voor ons gevoel nogal opdrong, achteraf gezien lijkt madame ook maar een vrouwtje die het beste met ons voor had, maar die daar een beetje in overdreef. Affijn, het ontbijt was prima en na het nodige gebabbel vertrokken we om 7.15 uur. Eerst richting de bakker, want onderweg moet wel gegeten worden. Stokbroden zijn qua vorm ideaal om op een rugzak te knopen. Daar kopen we er dus altijd wel een paar van. Het zit niet in de weg en als het vandaag niet op komt: Morgen is er weer een dag.

Vandaag zijn we op weg naar Chateau Porcien. Een goede 30 kilometer verderop. De kilometers in Frankrijk zijn iets anders dan de kilometers in Nederland. Niet voor wat betreft lengte, maar vooral wat betreft hoogteverschil. Ik durf niet meer te zeggen hoeveel heuveltjes en hellinkjes we opgeklommen en afgedaald zijn deze afgelopen twee dagen, maar het zijn er in ieder geval meer dan de laatste drie jaar in Nederland. Het heeft ook iets moois, zo’n helling. Je weet nooit wat je op de top te zien krijgt.

Ik heb het al zo vaak gezegd, maar ook hier is de omgeving prachtig. We beginnen de dag zonnig en in de bossen.

Over houtvester weggetjes en smalle blubberpaden banen we onze weg, ondertussen hopend dat we niet uitglijden.

Soms stoppen we even en luisteren we. Je hoort hier echt niks, op de vogels na. Rondom komen de bomen in het blad en laten planten zien welke bloemen ze kunnen voortbrengen. Het is voorjaar dus alles is fris en groen.

We doen lekker rustig  aan vandaag. Het weer is niet perfect, maar het is droog, dat is genoeg om meer dan tevreden te zijn. We komen door verschillende kleine dorpjes die uitgestorven lijken. Soms zie je echt simpelweg niemand. De huizen in de dorpjes zijn op een enkele na, slecht onderhouden. Ondertussen weten we dat dat blijkbaar de manier is zoals de fransman met zijn huis en zijn spullen omgaat. Met Franse slag, zeg maar.

Het heeft ook zijn voordelen. Eigenlijk zijn afgebladderde luiken, scheve deuren en provisorisch gerepareerde hemelwaterafvoeren veel leuker om naar te kijken dan de perfecte huisjes die we in Nederland hebben…. Of het leefgenot ook zo hoog is, dat betwijfelen we na een nacht in zo’n oud huisje te hebben doorgebracht.

We overnachten in een speciaal voor Compostela- gangers ingerichte ruimte. Gratis. Tussen de huizen van Chateau Porcien, tegenover de bank, is een deur met een code slot. Er achter een ruimte met stapelbedden, verwarming een douche en wc. De code voor het slot haal je op in het plaatselijke restaurant, cg kroeg, cq tijdschriftenwinkel, cq tabakszaak, met de naam Le Longchamp. Niet geheel zonder reden. De restauranthouder houdt nauwgezet bij hoeveel wandelaars de code ophalen en hoeveel blijven eten en drinken. Voor april bleven van de 52 wandelaars, 33 wandelaars eten. In een dorpje met 1300 inwoners, is dat mooi meegenomen. Voor 12,5 euro krijg je een drie-gangen menuutje. Wij wisten niet dat je na het eerste volle bord nog meer zou krijgen. Toen we voldaan over onze buiken wreven en de lege borden aan de kant schoven, kwam madame met twee nieuwe borden. Kip met gebakken aardappeltjes. Oeps, maar na vier dagen brood is het simpelweg te lekker om te laten staan.

De eerste dagen in Frankrijk.

Woensdag zijn we van Givet naar Fumay gelopen over een fietspad langs de Maas. Onze eigenlijke bedoeling was om in 1 keer van Givet naar Rocroi te lopen, over een alternatieve route die de gastheer twee dagen eerder in Anhee had gemaakt. Maar naar mate we verder lopen komen we er achter dat dit toch een brug te ver is. We besluiten te overnachten in Fumay.

Na wat zoeken vinden we een chambre d’hote die binnen ons budget past. De kamer is in het huis van een ouder echtpaar. De vrouw is een wat stroeve francaise die we niet veel zien. De man praat verrassend goed engels en onder zijn ogen waar de pret van uitstraalt, zien we vanonder een grote grijze snor bijna continue een lach.

Het huis is groot en vierkant en kijkt uit over de Maas. De plafonds zijn hoog met indrukwekkende balken en de vloer is in de eeuwen dat het huis er staat niet veranderd. De verweerde eiken vloer helt samen met het huis naar een kant. Het is er allemaal zo scheef dat je merkt welke kant je oploopt.

In het huis staan overal mooie bustes en beelden die volgens ons als experts (we kijken vaak “Tussen kunst en kitsch..) best wel eens een aardige duit waard zouden kunnen zijn.

De man blijkt in de 60-er jaren vanuit Engeland naar Frankrijk verhuist te zijn. Dat verklaard ineens zijn perfecte engels en de MG cabrio, met het stuur aan de rechterzijde, die naast het huis staat te pronken.

Mijnheer lijkt het wel leuk te vinden om mensen in huis te hebben die engels spreken. Hij schudt het ene komische verhaal na het andere uit zijn mouw.

Als we hem vertellen dat het ons is opgevallen dat het merendeel van de franse huizen en verwaarloosd uit ziet, antwoord hij kort en bondig: “Well, that’s France”. Zo gaat dat dus nou eenmaal in Frankrijk.

De volgende ochtend staat bij het ontbijt, naast de onvermijdelijke croissants en stokbrood, een glazen stolpje met verschillende franse kaasjes. Ze weten heel goed hoe je Klaas blij kan maken !!

Als we vertrekken regent het. Eerst zachtjes, maar later met pijpenstelen. Omdat we over Fumay gelopen zijn bestaat het laatste stuk uit een brede asfaltweg. Normaal hebben we een hekel aan dit soort wegen, maar nu zijn we blij dat we niet over onverharde paden lopen. Daar wordt je naast nat, ook nog een vies, terwijl je net zo min aandacht voor je omgeving hebt.

Ondanks onze regenponcho’s zijn we zeiknat en koud als we in Rocroi aankomen. Rocroi heeft een zogenaamde pelgrimsherberg voor mensen die naar Santiago de Compostela lopen. Als we in een restaurantje ons even opwarmen aan een bak hete koffie, vinden we een telefoonnummer. We bellen het en de man aan de telefoon zegt dat hij ons op komt halen.

In de herberg zijn twee kamers met elk twee stapelbedden. Wij slapen in de ene kamer en in de andere een Belgisch meisje uit Namen van rond de twintig jaar. Ze spreekt engels, dus we kunnen elkaar verstaan. Ze is aardig en praat graag. Haar haar heeft ze aan de zij en achterkant opgeschoren en boven op haar hoofd steken warrige pieken alle kanten uit. Ze studeert architectuur en verteld dat ze in haar eentje door europa fietst en ‘s nachts met haar tentje zoveel mogelijk in de bossen slaapt.

We hebben nog een stuk stokbrood over wat we haar aanbieden. Ze slaat af, omdat ze een glutenvrij dieet volgt. Op de kookplaat die in het keukentje staat kookt ze quinoa zaden. Men zegt dat dit heel gezonde zaden zijn. Ik had er al eens van gehoord. Zaden die een soort van super-eten zouden zijn. We mogen een hapje proeven. De smaak is neutraal. Gekookte aardappelen komen er het dichts bij. Ik vertel haar dat enige tijd geleden op de Nederlandse televisie een uitzending is geweest van de “Keuringsdienst van Waarde” waarin naar voren kwam dat veel van deze zaden voor een fractie van de prijs die je in reformwinkels betaald, per kilo te halen zijn bij de dierenspeciaalzaak, afdeling vogelvoer. Ze kijkt me wantrouwig aan. “Really ?” Ja, meid, echt waar.

Toen we vanmorgen vertrokken moesten we eerst nog even bij de bakker langs. Ontbijt en proviand voor onderweg halen. Volgens de weersberichten wordt vandaag weer een natte dag. We vertrekken dus met de rugzak in de regenhoes. Gelukkig valt het allemaal hard mee en komen we halverwege de middag droog aan in Signy-l’Abbaye.

De route die we vandaag lopen is erg mooi. Het landschap bestaat uit glooiende heuvels, waarop koolzaad staat te bloeien of koeien grazen. We komen door kleine Franse boerendorpjes, waar in het centrum steevast een kerkje staat en een herdenkingsmonument voor de 1e wereldoorlog.

De paden zijn vaak zandwegen, die af en toe erg blubberig zijn, maar ook smalle bospaadjes komen we tegen en een enkele keer lopen we gewoon door een weiland.

In het centrum van Signy-l Abbaye komen we een wielrennerploeg tegen uit Oudleusen. Eindelijk weer eens gewoon algemeen beschaafd dialect met iemand praten, die niet je broer is. De ploeg fietst omdat ze geld in willen zamelen voor een evenemententerrein in Oudleusen.

We zoeken nog onderdak. In ons routeboekje staat dat we het beste contact op kunnen nemen met madam Boucher. Dat doen we dan maar. We bellen aan op het adres wat in het boekje genoemd wordt. Een oude vrouw doet open. Na wat formaliteiten krijgen we een briefje mee met een adres. We komen weer bij een oude vrouw uit, die aan 1 stuk maar doorklept. Ze heeft ook een routeboek en leest hele stukken voor. Eerst denken we nog dat het nuttige info is, maar het besef begint even later door te dringen dat mevrouw waarschijnlijk alleen is en van de mogelijkheid gebruik maakt om zoveel zoveel mogelijk te kleppen. Het gaat maar door. Uiteindelijk weet Evert me met een slinkse smoes naar onze kamer te krijgen.