Categorie: Training

10.11.2012

10-11-2012 begon grijs, was grijs en bleef grijs. We liepen een route van dertig kilometer in de omgeving van het Drentse Havelte en starten ’s ochtends in de motregen. Gelukkig had mijn broer een route uitgezocht die voor het grootste gedeelte door de bossen liep. Je hebt dan wel te maken met de drup vanaf de bomen, maar niet met de wind die je op de open vlakte wel hebt.

Op de paden in de bossen doemde een nieuwe uitdaging op. De grond was bezaaid met paardenkeutels, waardoor het uitkijken geblazen was. Hondenpoep aan je schoen is al ranzig, maar je kunt nagaan dat dat peanuts is vergeleken bij zo’n enorme paardendrol…

Het viel niet mee om een paar leuke plaatjes te schieten. Het bos was een stap verder naar de winter geschoven. De bomen waren veel kaler, de bladeren op de grond begonnen te rotten en de paddenstoelen hadden ingeboet aan kleur en frisheid. Tot we in Wapserveen kwamen. Daar liepen we langs een klein kerkje met klokkenstoel en omringt door  beuken.

De beuken zaten nog volop in het herfstblad en maakten dat het kerkje uit de omgeving oplichtte. De hele kleurstelling van geel en bruine bladeren, groen gras en een zwarte klokkenstoel was prachtig.

Er stond een fiets tegen de buitenmuur en binnen speelde iemand op het orgel, waarvan de tonen zachtjes naar buiten drongen. Na uren door een grijze, natte wereld te hebben gelopen, was dit echt een verademing. We hebben een rondje om de kerk gelopen en besloten de organist maar niet te storen met zijn oefeningen. Achter het kerkje lagen twee stenen in de grond, waarvan op één de letters nog goed leesbaar waren.

In mijn vorige bericht vertel ik dat lopen met versleten binnenzooltjes vragen om blaren is. Door eigen laksheid liep ik nog steeds op deze versleten dingen. Waar ik de vorige keer het ongemak had kunnen beperken tot wat pijn aan de onderkant van de voet, ging het deze keer wat minder goed. Na een kilometer of tien kreeg ik het bange vermoeden er niet zonder blaren af te komen deze keer en nadat ik thuis mijn voeten controleerde, was ik eigenaar van twee forse blaren, elk ter grootte van , wie kent hem nog, een kwartje. Moet nu toch echt maar eens naar de winkel..

 

Zaterdagochtend was koud ! Toen ik ons warme huis uitstapte moest ik eerst de autoruiten krabben…brr. Evert had een route uitgestippeld tussen Elp en Amen.Twee afgelegen gehuchtjes in hartje Drenthe, net iets ten zuiden van Assen.

De route liep langs de Radiosterrenwacht van Westerbork en door het drassige Grolloërveen. Er kruisen twee Lange Afstands Wandelpaden dit gebied, het Pieterpad en het Jacobspad Uithuizen, Hasselt en dat is niet zomaar, de omgeving is er prachtig.

We parkeerden in Elp, een klein, typisch Drents gehuchtje waar bij wijze van spreken, het “begin bebouwde kom” bord en het “ einde bebouwde kom” bord aan dezelfde paal zitten. Erg klein dus, maar wel mooi !
De eerste stappen die we zetten, waren ronduit koud, het gras en de bruggetjes waren nog bedekt met een laagje spierwitte rijp. Hierna werd het al snel beter. Stukken beter. De angst dat het tot Amen een gebed zonder einde zou worden, bleek gelukkig ongegrond !

De zon brak door waarna het werd zowaar aangenaam werd ! Met een lekker zonnetje en een licht briesje in ons gezicht waren we het er over eens dat de herfst toch wel het mooiste seizoen is om door een bos te lopen. De grond was werkelijk bezaaid met paddenstoelen in de meest bizarre kleuren en vormen. Door de afgevallen bladeren liepen we dan weer over een rood tapijt, dan weer geel en even later weer oranje of bruin.

Fysiek ging de tocht ons gemakkelijk af. Halverwege zijn we een keer gestopt op een zonnig plekje langs het pad, om een broodje te doen.  Qua ballast hadden we niet veel mee, rugzak, regenkleding, proviand, fototoestel  en  water, samen een goede 4,5 kg. De volgende keer nemen we dus maar een paar anderhalve liter flessen water mee in de rugzak…