Tag Archive for 30 km

Over de Afsluitdijk

Over de Afsluitdijk

Gisteren hebben we voor het eerst sinds weken weer eens de stoute wandelschoenen aangetrokken en hebben een stuk gelopen. We kozen ervoor om het afwisselende landschap met de mooie paadjes van onze eigen provincie achter ons te laten en die voor één dag in te wisselen voor een lange, rechte, saaie strook asfalt die halverwege de eerste helft van de vorige eeuw tussen Noord-Holland en Friesland is aangelegd: de Afsluitdijk.

Standbeeld Ingenieur Cornelis Lely

Standbeeld Ingenieur Cornelis Lely

Men had ons meerdere keren verzekerd: als je echt eens wilt afzien, moet je de 30 kilometer lange Afsluitdijk aflopen. We hadden deze uitdaging al een poosje op ons lijstje staan, maar het kwam er steeds niet van, tot gisteren. We vonden een aardige jongen, die toevallig ook zoon en neefje is, bereid samen met ons via Friesland naar Den Oever te rijden. We gingen met twee auto’s op pad. Eén auto auto lieten we achter in Kornwerderzand waarna we met de andere auto over de Afsluitdijk naar Den Oever reden. Van daaruit liepen we weer terug naar Kornwerderzand.

Stevinsluizen Den Oever

Stevinsluizen Den Oever

Bij Den Oever was één rijbaan over de Stevinssluizen afgesloten, waardoor we de mogelijkheid hadden de sluizen goed te bekijken, van zowel het voetpad over de sluis, als vanaf het wegdek van de afgesloten snelweg. Omdat dit een redelijk unieke kans was, hebben we ruim de tijd genomen de techniek te bekijken.

Sluisdeuren Den Oever

Sluisdeuren Den Oever

Werkspoor Amsterdam

Werkspoor Amsterdam

Stevinssluis Den Oever

Stevinssluis Den Oever

 

Nadat we de sluizen bekeken hadden begonnen we aan de tocht. We hadden gehoopt dat we in ieder geval een gedeelte van de dijk aan de Waddenzee zijde van de dijk zouden kunnen afleggen. Dat bleek niet het geval. We waren gebonden aan het fietspad, wat tussen de snelweg en het hoger gelegen dijklichaam ligt. Links van je heb je dan een met gras begroeit talud, rechts van je een snelweg en voor je, zo ver het oog reikt: asfalt.

Spannend ! ...

Spannend ! …

Na aan paar kilometer gelopen te hebben, kwamen we bij de plek waar de Afsluitdijk werd gesloten. Hier staat naast het standbeeld van Lely ook een uitkijktoren. Toe we aankwamen bij de toren was deze nog gesloten. Nadat mijn broer de aardige dame van de bijbehorende lunchroom had gevraagd hoe laat de toren openging, pakte ze meteen de sleutel en opende de toren.

Bij het monument op de Afsluitdijk

Bij het monument op de Afsluitdijk

Om toch af en toe de sleur van het asfalt te onderbreken, klommen we soms de de dijk over, naar de Waddenzee.Af en toe zag je in de verte een bootje en op het basalt lagen allerhande zaken die aangespoeld waren.Het was hier lekker rustig, het gebrom van de snelweg werd grotendeels tegengehouden door de dijk achter ons.

Basalt

Basalt

Ook onze rust momenten namen we hier. De sokken droogden prima in de bries die vanaf zee het land op woei. Eén van de planten die je heel veel ziet aan deze zijde van de dijk is Zeekool. Je kunt het blijkbaar eten, maar wij hebben dat toch maar niet geprobeerd. Uit zeekool groeit een stam met bloemen die, als het uitgebloeid is, als tumbleweed over de dijk heen rolt. Rond deze tijd van het jaar  ligt de hele dijk vol met deze dorre takken.

Rust

Rust

Op de zwarte basaltblokken lag echt van alles. Allereerst viel ons het grote aantal knal-oranje keukenhandschoenen en tennisballetjes op. Deze lagen langs de hele lengte van de dijk verspreidt. Blijkbaar heeft een schip een container verloren waar deze spullen in zaten. Verder zagen we dode vogels, veel touw, drijvers en zelfs een bijna vergaan kadaver van een jonge zeehond. Eet smakelijk !  We vonden er ook nog een label, afkomstig van een Franse vissersschuit.(Notre Dame des Sables) Het is afkomstig van een krat (?) waarin “Coquilles Saint-Jacques” hebben gezeten. Deze Sint Jakobsschelp is het symbool wat overal langs de route naar Santiago de Compostela wordt gebruikt om aan te geven waarlangs je lopen moet. Zie bijv. deze Aanwijzer. Bijzonder dat we dat hier tegenkwamen !

Coquilles Saint-Jacques - Sint Jakobsschelp

Coquilles Saint-Jacques – Sint Jakobsschelp

Af en toe gingen aan beide zijden van de Afsluitdijk de brug open, waardoor de dijk voor een paar minuten geheel leeg was. Wat doe je dan, als volwassen kerel met kinderlijke inslag ? Inderdaad dingen doen die eigenlijk niet mogen. 🙂

Maar dat mag helemaal niet !

Maar dat mag helemaal niet !

Toen we aan het begin van de middag terug waren bij onze auto in Kornwerderzand was onze conclusie dat het eigenlijk een makkie was geweest. Het hoofdstuk “afzien” is niet voorbij gekomen. Als je een lang saai, recht stuk als de Afsluitdijk loopt, moet je gewoon niet te veel nadenken over waar je loopt. Gewoon domweg doorstappen is het enige wat je kunt doen.

Nattigheid voelen

Nattigheid voelen…..

Sinds kort zijn de wandelroutes bekend in het Reestdal en Staphorst. Een heel nieuw stuk Overijssel is voor de wandelaar in kaart gebracht. Zaterdag 26 april hebben mijn broer en ik een route door dit mooie stukje Nederland gelopen.

Route Staphorst - De Wijk

Route Staphorst – De Wijk

We startten in de Staatsbossen bij Staphorst, bij het startpunt op de parkeerplaats van de Zwarte Dennen. Vanaf hier liepen we in Noordelijk richting, langs de Zwarte Veentjes naar Landgoed Dickninghe.

Pad

Pad

Het pad liep grotendeels door lang gras, wat erg nat was. Gevolg was dat we binnen de kortste keren met zeiknatte sokken in de schoenen liepen. In tegenstelling tot mezelf was mijn oudere (en voor deze ene, enkele keer misschien: wijzere) broer zo slim geweest droge sokken in zijn rugzak te stoppen. Hij kon nadat we de weilanden achter ons gelaten hadden, met droge voetjes verder.

Nattigheid

Nattigheid

Vanaf De Wijk hebben een stuk over het Drentse Wandelnetwerk de Wolden gelopen. De bewegwijzering hiervan is anders dan die van Wandelnetwerk Overijssel en is te vergelijken met de wegwijzers op het fietsknooppunten netwerk. Daarbij leek het me dat de paden gemiddeld genomen wat meer over verharde ondergrond liepen.

Ooievaar

Ooievaar

Tussen De Wijk en Meppel ligt het Ooievaarsbuitenstation De Lokkerij. De Lokkerij is opgericht om de ooievaar in het wild te herintroduceren, wat schijnbaar goed gelukt is, gezien het aantal ooievaars we onderweg in de weilanden zagen.

Bloemetjes buiten gezet.

Bloemetjes buiten gezet.

Nadat De Wijk weer achter ons lag vonden we ergens in de middle of nowhere een bankje in de zon. Een warme zon en lekker briesje zorgden ervoor dat we onze zeiknatte schoenen en sokken toch redelijk droog konden krijgen. Hierna zijn me met gestrekte draf richting Ijhorst gelopen, waarna we als laatste stuk nog wat een stuk van Boswachterij Staphorst meepikten.

Staphorst

Staphorst

 

Meer kiekjes ? Kiek hier is: Flickr

 

Winter komt.

Winter komt

De afgelopen weken hebben we een paar keer gelopen. Onder andere in de omgeving van Ossenzijl, in de Kop van Overijssel en rondom Lettele een dorpje ten noorden van Deventer. Het is al echt volop herfst, je kunt aan alles ontdekken dat winter aanstaande is. De natuur is, op enkele plekken met beuken en eikebomen na, grijs, nat en koud.

Omgeving Ossenzijl

Omgeving Ossenzijl

 

Toe we vorige week zaterdagochtend begonnen met lopen hing een dikke mist over de lege akkerlanden. Toen we ‘s middags rond twee uur weer terug bij de auto waren, was het nog steeds erg mistig.
Doordat het weer wat triestig was, bleef iedereen lekker bij de warme kachel en leek het of we de hele wereld voor onszelf hadden.

Grijs en leeg

Grijs en leeg

Lopen in het najaar en winter heeft een aantal voor- en nadelen ten opzichte van het voorjaar en zomer.
Zo is de temperatuur lager. Dat kan zowel een voor- als nadeel zijn. Pluspunt is dat je niet zo warm wordt, dus niet zoveel zweet, dus niet zoveel vocht verliest. Als je even gaat rusten, ben je echter in no time afgekoeld en heb je het zelfs koud. Dat is nogal een minpunt, vooral als je lichtelijk bezweet en klam bent.

de Beuk

de Beuk

Verder is het ‘s zomers een stuk eenvoudiger om even ergens te rusten. Als je niet zo snel een droog bankje op een mooi plekje vindt, kun je eventueel op je rug tussen de madeliefjes gaan liggen, of anders op de stam van een omgevallen boom rusten. Doordat je simpeler een plaats vindt om even te rusten, maak je daar dan ook sneller gebruik van. Als het koud, vochtig of mistig is, heb je meestal niet zo veel trek om jezelf op een nat bankje, koud te laten worden en loop je liever gewoon door. Hierdoor is de belasting van je benen en voeten een stuk hoger.

Onderhoud

Onderhoud

De afstanden die we afleggen zijn, mede daardoor ook wat kleiner. Waar we ‘s zomers tussen de 35 en 40 kilometer liepen, hebben we de afgelopen weken een kilometer of tien minder gelopen.

Het grootste voordeel van de herfst en winter is toch wel dat je het voorjaar en zomer weer heel erg gaat waarderen..

Skully

Skully

Allemaal eikels

Allemaal eikels.

Bij het krieken van de dageraad joeg een zeurende wekker me afgelopen zaterdagochtend uit bed. Half slaapdronken stommelde ik de trap af naar beneden waar de rugzak tegen de muur van de hal ruste. O,ja vandaag voor het eerst sinds de zomervakantie weer eens samen met grote (of ouwe..) broer een route lopen ! Het huis is nog helemaal stil en in alle rust voer ik het dagelijkse ritueel van ontbijten met twee broodjes hagelslag uit, waarna ik na een vluchtig afscheid de auto start en door de halve schemering richting mijn broer rijdt.

We hebben rondom de zomervakantie, individueel nog wel van afstandjes gelopen, maar deze waren meestal korter van 25 km. Om ons niet meteen stuk te lopen hebben we besloten even een stapje terug te doen. Voor de vakantie liepen we afstanden van 35km en langer, we zijn nu begonnen met een route van 30km, rondom het Overijsselse dorpje Dalfsen. We parkeerden de auto op de parkeerplek van het stationnetje in Dalfsen en starten om 7:15 uur met onze tocht. De route loopt van Dalfsen naar zwolle en vanaf Zwollen, via Hoonhorst, met een omweg door het Rechterense bos, weer terug naar Dalfsen.

Route Dalfsen

Net achter Dalfsen ligt, aan de weg tussen Dalfsen en Heino, Havezathe Den Berg. Waar de automobilist, meestal opgejaagd door de drukte van dag voortjakkert over het asfalt, namen wij vlak voor het landgoed een wandelpad, wat ons achter de Havezathe langs voerde.Een prachtig, statig gebouw omgeven door een gracht, stond er stilletjes mooi te zijn in de ochtendschemering.

Havezathe Den Berg

Havezathe Den Berg

In het bos bij buurtschap van Mataram, kwamen we langs een kustwerk waarmee de V2 lanceerbasis, die hier aan het einde van de 2e wereldoorlog door de Duitsers in gebruik was, wordt herdacht.

Mataram v2 monument

Mataram v2 monument

Rondom Dalfsen liggen een aantal landgoederen, havezathes etc. De bekendste is toch wel kasteel Rechteren. Hier kwamen we vandaag helaas niet langs. Wèl liep ons pad langs en door landgoed de Horte en voor huis Den Aalhorst langs, waarvan je hieronder een foto ziet.

Den Aalshorst

Den Aalshorst

Langs het pad door landgoed de Horte, zagen we dit bankje boven het water hangen, wat uitdaagde tot een zitje.

Bankje, De Horte

Bankje boven water, De Horte

Aan de natuur was goed te zien dat we ons weer met rasse schreden richting de winter begeven. Onderweg zagen we veel kastanjes, tamme kastanjes, hazelnoten en allemaal eikels. De meeste nog net niet helemaal goed rijp. Verder staken weer erg veel paddestoelen de kop op en deden elfenbankjes zich tegoed aan rottende boomstammen.

Allemaal eikels

Allemaal eikels

Beschutting

Het weerbericht op 23 maart 2012: Vandaag wordt het een prachtige lentedag met veel zonneschijn en, op een enkel stapelwolkje in de middag na, blauwe lucht……
Dat was een jaar geleden. Nu terug naar de realiteit: 23 maart 2013. Een weerwebsite waarschuwt dat: “zaterdag langdurige blootstelling aan de wind en de kou kan leiden tot onderkoeling of bevriezingsverschijnselen. De gevoelstemperatuur ligt tussen -5 en  -15 graden.” Brrr !

Gevoelstemperatuur

Gevoelstemperatuur: -10

Desalniettemin besloten we toch te gaan lopen. We hebben een route afgelegd van 30 kilometer in de buurt van het Overijsselse Ommen. Nadat we de auto in Ommen hadden geparkeerd, moesten we de eerste paar kilometer door de landerijen lopen. Met de wind recht van voren, was het ronduit koud. Erg koud!! Nu is kou iets waar je, als je er op gekleed bent en je beweegt voldoende nog wel iets waar je redelijk snel aan went, dit in tegenstelling tot regen.

Stuw bij Junne

Stuw bij Junne

Het idee van Evert om een route te kiezen die voornamelijk door de beschutting van bos en bomen liep, bleek er eentje met een gouden randje. Zodra we het vlakke land verlieten en we ons tussen de bomen bevonden, was het vrijwel meteen aangenaam om te lopen. De wind hoorde je hoog boven je door de toppen van de bomen joelen en al waren de bomen nog kaal, op de grond voelde je de wind eigenlijk niet en was het prima toeven.

Route Ommen

Route Ommen

We vertrokken met een rugzak, die inclusief inhoud, zo’n tien kilo woog. Omdat het frisjes was en we eigenlijk nergens een beschut plekje met een bankje of boomstam vonden om even uit te blazen en een broodje te eten, hebben we de afstand in één keer uitgelopen, wat prima ging.

Zandweg

Zandweg

We kwamen er achter dat de dunne blauwe lijntjes op de kaart zandpaden waren, die goed begaanbaar bleken. Dus in plaats van wat we normaal gesproken doen, van fietsknooppunt naar fietsknooppunt te lopen, hebben we de route aangepast. We konden zo een saai recht stuk, zonder aan afstand in te boeten, omzetten in een mooie route, over zandpaden en dwars door de bossen. Iets wat we in de toekomst zeker vaker gaan doen.

Grafkelder Van Pallandt

Grafkelder Van Pallandt

De omgeving rond Ommen, door het vechtdal, is erg mooi en afwisselend. Om te beginnen is er de Vecht met zijn stuwen en vistrappen. Verder vindt je er een erg afwisseld landschap met boerderijen en houtwallen. In het bos vind je heidevelden, vennetjes en hier en daar een zandverstuiving. De bossen maakten ooit deel uit van kasteel van Eerde, waarvan van één van de landheren de grafkelder nog te bezichtigen is.

Nieuwe vistrap Junne

Nieuwe vistrap Junne

 

Rond de grote, stille heide.

Waarschuwing

Rond de grote, stille heide.

Langzamerhand worden onze wandeltochten wat langer en gaan we naar tochten met een lengte van 35 kilometer. Gisteren weer een route door de Drentse natuur gelopen. We startten in Dwingeloo en kozen een route van 32 kilometer door Nationaal Park Dwingelerveld, rondom de grote heidevelden die er liggen.

Rond de grote, stille heide.

Route door het Dwingelerveld

Als je met enige regelmaat door een provincie loopt, vallen je vanzelf een aantal zaken op. Naast hunebedden herbergt Drenthe ook erg veel kunstgalerieën en ontelbaar veel paarden. Gemiddeld komen we iedere tocht zeker langs minstens tien galerieën. En de paarden…. volgens mij zijn er meer paarden dan koeien in Drenthe. Waar je ook kijkt, paarden ! Als je liefhebber bent, kun je in deze provincie echt je hart ophalen !

Nattigheid

Nattigheid

Het Dwingelerveld is een zogenaamd nat heidegebied. Met een oppervlakte van bijna 4000 hectare is het het grootste aaneengesloten natte heidegebied van Nederland. Overal zie je vennetjes, watertjes en drassige gronden. Er lopen een aantal wandelpaden door dit gebied, waaronder het Jacobspad, Uithuizen-Hasselt.

Midden in dit stille gebied staat ook de Radiotelescoop Dwingeloo. De telescoop wordt momenteel gerestaureerd, maar gelukkig voor ons is het enige weken geleden terug op zijn voetstuk gehesen.

Radiotelescoop Dwingeloo

Radiotelescoop Dwingeloo

Nadat we Ruinen achter ons hadden gelaten en we weer op de terugweg naar Dwingeloo liepen, doemde voor ons onverwacht, een draaiende molen op. Het is de korenmolen “de Zaandplatte”. Belangstellend, dus niet nieuwsgierig, als we zijn, hebben we de molen met een bezoekje vereerd. Omdat de molen draait heeft men sommige gedeeltes afgeschermd met een kettinkje. We zijn hier netjes achter gebleven, voor je het weet heb je een klap van de molen gehad. We werden uiterst vriendelijk ontvangen door de (vrijwillige) molenaars en een enthousiaste gids. Speciaal voor ons werd de molen stilgezet en het maalmechanisme, met de grote stenen, in werking gesteld. Erg mooi om de krachten te voelen wanneer de molen afgeremd wordt en het hele bouwwerk begint te schudden.

de Zaandplatte

de Zaandplatte

Piet Paulusma waardeerde het wandelweer voor deze dag met een 9. En terecht ! Het voelde fris, maar het was voor de tijd van het jaar ongekend warm en windstil. Alhoewel het winter is en het landschap dus eigenlijk op zijn saaist is, was het toch een mooie tocht en hebben we genoeg gezien onderweg. Onze bepakking stelde niet zoveel voor. Rugzakje met proviand, paar flesjes water en wat regenkleding. Het lopen ging ons goed af en de volgende keer gaan we voor een tocht van 35 kilometer. Dit is ook zo’n beetje de afstand die we op onze tocht naar Santiago de Compostela, gemiddeld per dag, willen gaan lopen.

Verticaal gazonnetje

Verticaal gazonnetje

“Langs Oude Willem”

Langs Oude Willem

22 december is de dag waarop het nogal duidelijk was dat een aantal mensen de betekenis van de Maya kalender toch niet helemaal gesnapt hadden. Voor een vergane wereld zag alles er behoorlijk spinglevend uit. We besloten, na een aantal weken niet gelopen te hebben, een route van een kleine 30 km te kiezen tussen het Friese Appelscha en het Drentse Diever, door nationaal park het Drents Friese Wold.

Route Drents Friese Wold, langs Oude Willem

Route door Drents Friese Wold

Het was perfect wandelweer, droog, koel met weinig wind. De lichte mist die over het land hing, had ook zijn charmes. Rondom je was alles goed zichtbaar, maar enige tientallen meters van je af, verdween alles langzaam maar zeker achter een wazig wit.

Waas

Waas

Waar we andere keren de grond door wilde zwijnen omgeploegd zagen, waren het nu de activiteiten van de bosbouwers die hun sporen achter gelaten hadden. Het najaar en winter worden meestal gekozen als periode waarin onderhoud plaatsvindt. Dit omdat de planten en dieren er dan de minste hinder van ondervinden. Langs een groot gedeelte van de route lagen de stapels dennen en sparren te wachten om verder verwerkt te worden.

Stapel stammen

Stapel stammen

Halverwege de route, in boswachterij Oude Willem, kwamen we langs de ruïne van De Uilenhorst, wat vroeger een boerderij was. Rondom de boerderij, op wat vroeger het akkerland was, grazen nu paarden en Schotse Hooglanders. De ruïne zelf, bood in alle verlatenheid en mist bijna een spookachtige aanblik.

Ruïne Uilenhorst

Ruïne Uilenhorst

Afgezien van wat pijntjes in de spieren hebben we de route probleemloos gelopen. In het nieuwe jaar willen we de regelmaat die we in het lopen van tochten hadden, toch wat meer terugbrengen. Wellicht moeten we binnenkort eens een wat betere rugzak aanschaffen omdat onze huidige, kleine zakjes na verloop van tijd toch behoorlijk op de onderrug gaan drukken.

Schotse Hooglander

Schotse Hooglander

 

10.11.12

10.11.2012

10-11-2012 begon grijs, was grijs en bleef grijs. We liepen een route van dertig kilometer in de omgeving van het Drentse Havelte en starten ’s ochtends in de motregen. Gelukkig had mijn broer een route uitgezocht die voor het grootste gedeelte door de bossen liep. Je hebt dan wel te maken met de drup vanaf de bomen, maar niet met de wind die je op de open vlakte wel hebt.

Voettocht Santiago de Compostela

Route Havelte Wapserveen

Op de paden in de bossen doemde een nieuwe uitdaging op. De grond was bezaaid met paardenkeutels, waardoor het uitkijken geblazen was. Hondenpoep aan je schoen is al ranzig, maar je kunt nagaan dat dat peanuts is vergeleken bij zo’n enorme paardendrol…

Paardendrol

Enorme paardendrol….

Het viel niet mee om een paar leuke plaatjes te schieten. Het bos was een stap verder naar de winter geschoven. De bomen waren veel kaler, de bladeren op de grond begonnen te rotten en de paddenstoelen hadden ingeboet aan kleur en frisheid. Tot we in Wapserveen kwamen. Daar liepen we langs een klein kerkje met klokkenstoel en omringt door  beuken.

Klokkenstoel

Klokkenstoel

De beuken zaten nog volop in het herfstblad en maakten dat het kerkje uit de omgeving oplichtte. De hele kleurstelling van geel en bruine bladeren, groen gras en een zwarte klokkenstoel was prachtig.

Herfst Wapserveen

Herfst Wapserveen

Er stond een fiets tegen de buitenmuur en binnen speelde iemand op het orgel, waarvan de tonen zachtjes naar buiten drongen. Na uren door een grijze, natte wereld te hebben gelopen, was dit echt een verademing. We hebben een rondje om de kerk gelopen en besloten de organist maar niet te storen met zijn oefeningen. Achter het kerkje lagen twee stenen in de grond, waarvan op één de letters nog goed leesbaar waren.

Steen Wapserveen

1875. Ons kindje.
…Te klein of jong voor een naam….

In mijn vorige bericht vertel ik dat lopen met versleten binnenzooltjes vragen om blaren is. Door eigen laksheid liep ik nog steeds op deze versleten dingen. Waar ik de vorige keer het ongemak had kunnen beperken tot wat pijn aan de onderkant van de voet, ging het deze keer wat minder goed. Na een kilometer of tien kreeg ik het bange vermoeden er niet zonder blaren af te komen deze keer en nadat ik thuis mijn voeten controleerde, was ik eigenaar van twee forse blaren, elk ter grootte van , wie kent hem nog, een kwartje. Moet nu toch echt maar eens naar de winkel..

 

Amen….

AmenZaterdagochtend was koud ! Toen ik ons warme huis uitstapte moest ik eerst de autoruiten krabben…brr. Evert had een route uitgestippeld tussen Elp en Amen.Twee afgelegen gehuchtjes in hartje Drenthe, net iets ten zuiden van Assen.
Route Elp Amen
De route liep langs de Radiosterrenwacht van Westerbork en door het drassige Grolloërveen. Er kruisen twee Lange Afstands Wandelpaden dit gebied, het Pieterpad en het Jacobspad Uithuizen, Hasselt en dat is niet zomaar, de omgeving is er prachtig.

Radiosterrenwacht

Radiotelescoop Westerbork

We parkeerden in Elp, een klein, typisch Drents gehuchtje waar bij wijze van spreken, het “begin bebouwde kom” bord en het “ einde bebouwde kom” bord aan dezelfde paal zitten. Erg klein dus, maar wel mooi !
De eerste stappen die we zetten, waren ronduit koud, het gras en de bruggetjes waren nog bedekt met een laagje spierwitte rijp. Hierna werd het al snel beter. Stukken beter. De angst dat het tot Amen een gebed zonder einde zou worden, bleek gelukkig ongegrond !

Boerenslimheid

Boerenvernuft, werken met wat voorhanden is !

De zon brak door waarna het werd zowaar aangenaam werd ! Met een lekker zonnetje en een licht briesje in ons gezicht waren we het er over eens dat de herfst toch wel het mooiste seizoen is om door een bos te lopen. De grond was werkelijk bezaaid met paddenstoelen in de meest bizarre kleuren en vormen. Door de afgevallen bladeren liepen we dan weer over een rood tapijt, dan weer geel en even later weer oranje of bruin.

Bladeren

Herfstbladeren

Fysiek ging de tocht ons gemakkelijk af. Halverwege zijn we een keer gestopt op een zonnig plekje langs het pad, om een broodje te doen.  Qua ballast hadden we niet veel mee, rugzak, regenkleding, proviand, fototoestel  en  water, samen een goede 4,5 kg. De volgende keer nemen we dus maar een paar anderhalve liter flessen water mee in de rugzak…

Grollooërveen

Grolloërveen

Langs De Dellen …

Afgelopen zaterdag hebben een flink stuk gelopen. Buienradar voorspelde niet veel goed dus de ballast in onze rugzakken bestond voor een deel uit regenbescherming, die we, jammer genoeg, ook nog nodig waren. Zoals we de laatste tijd vaker hebben meegemaakt, de laatste paar minuten van de route begon het te hozen !
We hadden een voettocht van ruim 29 km uitgestippeld in de buurt van Heerde – Epe op de Veluwe:

Heerde-Epe

Rondje Heerde Epe, 29,5 km.

Afgelopen jaar op vakantie in Denemarken, heb ik zo nu en dan toch wel eens moeten gniffelen, als we weer naar Slettestrand gingen. Dat ons eigen land ook zo z’n opmerkelijke plaatsnamen heeft, bleek toen de aanwijsborden ons naar De Dellen verwees.

De Dellen

De route was mooi, veel bos, veel paddenstoelen en in deze periode van het jaar, ook veel blubber ! Onderweg kreeg ik flink last van mijn linkervoet. Voor mijn gevoel zat er iets in mijn sok. Nadat ik de schoen had uitgetrokken, bleek het inlegzooltje van de schoen versleten. Het buitenste laagje was doorgesleten en door de constante beweging van mijn voet was het opgerold, wat me een blaartje kostte…..